Η παράδοση λέει πως ο Ήφαιστος γεννήθηκε πάνω στον ψηλό Όλυμπο. Μόλις η μητέρα του, η Θεά Ήρα γέννησε το μωρό, ζήτησε αμέσως να το δει. Όταν όμως αντίκρισε το μαυριδερό βρέφος, εξαγριώθηκε και το πέταξε κάτω από τον Όλυμπο!  Ο Ήφαιστος έπεσε μέσα στον απέραντο Ωκεανό και από την τρομερή πτώση τραυμάτισε το πόδι του. Ευτυχώς δύο θεότητες της θάλασσας, η Θέτιδα και η Ευρυνόμη, τον λυπήθηκαν και τον περιμάζεψαν με αγάπη και τον μεγάλωσαν. Έτσι ο Ήφαιστος πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του προστατευμένος μέσα στο όμορφο παλάτι του Νηρέα.

Σύμφωνα με τον μύθο, ο Ήφαιστος γεννήθηκε στη Λήμνο και εκεί εκπαιδεύτηκε στην τέχνη του από έναν σπουδαίο δάσκαλο: τον νάνο σιδηρουργό Κηδαλίωνα. Ο Κηδαλίωνας έμαθε στον νεαρό θεό όλα τα μυστικά για τα μέταλλα, πώς να ανάβει δυνατή φωτιά, να λιώνει τα σκληρά μέταλλα και πώς να χρησιμοποιεί το σφυρί και το αμόνι για να φτιάχνει απίθανα πράγματα.

Αν και ο Ήφαιστος θεωρούνατν κακοφτιαγμένος στην εμφάνιση και κούτσαινε από την πτώση του, είχε ολόχρυση και καλόκαρδη ψυχή.

Η θεά Εστία ήταν το πρωτότοκο παιδί του Κρόνου και της Ρέας. Αυτό σημαίνει ότι ήταν η μεγαλύτερη σε ηλικία από όλους τους 12 Ολύμπιους θεούς. Σε αντίθεση με τους άλλους θεούς που έτρεχαν σε περιπέτειες, έκαναν ταξίδια ή μάλωναν μεταξύ τους, η Εστία ήταν τελείως διαφορετική. Ήταν η μοναδική από τους θεούς που δεν ταξίδευε ποτέ μακριά από το παλάτι της στον Όλυμπο. Η Εστία θεωρείται ως η δικαιότερη και η πραότερη των θεών. Ήταν πολύ φιλάνθρωπη, αγαπούσε τον κόσμο και δεν έπαιρνε ποτέ μέρος σε μάχες και πολέμους.

Για τους Αρχαίους Έλληνες, η Εστία ήταν παντού! Στο κέντρο κάθε αρχαιοελληνικού σπιτιού υπήρχε ένας βωμός, όπου έκαιγε πάντα μία φλόγα προς τιμήν της θεάς Εστίας. Η Εστία είχε έναν πολύ σημαντικό ρόλο όταν γεννιόταν ένα νέο μωράκι στην οικογένεια. Την 5η ή τη 10η μέρα μετά την γέννηση του, οι γονείς έκαναν μια όμορφη τελετή που λεγόταν “Αμφιδρόμια”. Σε αυτή τη ελετή των “Αμφιδρομιών” οι γονείς έπαιρναν το βρέφος στην αγκαλιά τους και το περιέφεραν γύρω από την εστία και έτσι έδιναν το όνομα στο παιδί. Με αυτόν τον τρόπο, το νεογέννητο μωράκι γινόταν και επίσημα μέλος της οικογένειας και έμπαινε κάτω από την στοργική προστασία της θεάς Εστίας.

Ο Ερμής ήταν ο θεός που δεν καθόταν ποτέ ήσυχος και έτρεχε παντού για να βοηθήσει θεούς και ανθρώπους. Είχε έναν πολύ σημαντικό ρόλο, ήταν ο αγγελιαφόρος των θεών. Όταν ο Δίας ήθελε να στείλει ένα μήνυμα σε κάποιον στην άλλη άκρη του κόσμου, ο Ερμής αναλαμβάνει να το παραδώσει. Για να τρέχει πιο γρήγορα από τον άνεμο, φορούσε καπέλο και σανδάλια με φτερά!

Ο Ερμής ήταν επίσης προστάτης του εμπορίου και λέγεται, ότι έδωσε στους ανθρώπους τα μέτρα και τα σταθμά για να διευκολύνουν τις εμπορικές τους συναλλαγές. Έτσι οι έμποροι μπορούσαν να κάνουν δίκαιες ανταλλαγές στις αγορές.

Σύμφωνα με το μύθο ο Ερμής επινόησε και κατασκεύασε την πρώτη λύρα από καβούκι χελώνας καιχορδές από τεντωμένα έντερ ζώων, την οποία αποφάσισε να την χαρίσει στον αδελφό του, τον θεό της μουσιής Απόλλωνα.

Στο χέρι του ο Ερμής κρατούσε σχεόν πάντα το Κηρύκειο (από το ρήμα “κηρύσσω”), το οποίο ήταν μία ράβδος που κρατούσαν όλοι οι κήρυκες στην αρχαιότητα, κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Η ράβδος του Ερμή είχε γύρω της τυλιγμένα δύο φίδια, που κοιτάζονταν και συμβόλιζε την ειρήνη.

Σαν ψυχοπομπός, μία από τις σημαντικότερες υποχρεώσεις του ήταν να οδηγεί τις ψυχές των ανθρώπων, που έφευγαν από τη ζωή, στον Άδη.

Ο πιο ισχυρός από όλους τους θεούς του Ολύμπου ήταν ο Δίας ή αλλιώς Ζευς. Ήταν ο θεός του κεραυνού, της αστραπής και ο απόλυτος αρχηγός που έβαζε τάξη σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο Δίας ήταν γιος του Τιτάνα Κρόνου και της Ρέας. Πριν ακόμα γεννηθεί, ένας χρησμός είπε στον Κρόνο, ότι θα έχανε τον θρόνο του από ένα παιδί του, για αυτό μόλις η Ρέα γεννούσε ένα παιδί ο Κρόνος το κατάπινε αμέσως. Όταν όμως ήρθε η ώρα να γεννηθεί το έκτο παιδί, ο Δίας, η Ρέα αποφάσισε να τον σώσει. Ξεγέλασε τον Κρόνο τυλίγοντας μια σκληρή πέτρα στα σπάρναγα και χωρίς να το καταλάβει, ο Κρόνος την κατάπιε νομίζοντας πως είναι το μωρό. Η Ρέα έστειλε κρυφά τον Δία στην Κρήτη, όπου ανατράφηκε από τους Κουρήτες και τις Νύμφες με το γάλα της κατσίκας Αμάλθειας. Όταν ο Δίας μεγάλωσε και έγινε ένας δυνατός θεός, επέστρεψε για να αντιμετωπίσει τον πατέα του. Ανάγκασε τον Κρόνο να βγάλει απ΄την κοιλιά του τα αδέλφια του. Έτσι, ο Ποσειδώνας, ο Άρης, η Ήρα, η Εστία και η Δήμητρα ελευθερώθηκαν.

Έχοντας πλέον στο πλευρό του τα αδέλφια του ως συμμάχους, ο Δίας ξεκίνησε μια σειρά απο πολέμους, που συγκλόνισαν ολόκληρη την ανθρωπότητα, ενάντια στους Τιτάνες, τους Γίγαντες και τον Τυφώνα. Ο Δίας νίκησε σε όλες τις μάχες! Μετά από αυτούς τους άθλους, ανέβηκε στον ψηλότερο θρόνο του Ολύμπου και έγινε ο αδιαφιλονίκητος και δίκαιος αρχηγός ολόκληρου του κόσμου.

Η Δήμητρα ήταν η θεά της γεωργίας και της γης και είχε μια αγαπημένη μοναχοκόρη, την Περσεφόνη. Μία μέρα ο Πλούτωνας, ο θεός του Κάτω Κόσμου, είδε την Περσεφόνη, την ερωτεύτηκε και την άρπαξε για να την πάει στο βασίλειό του. Όταν η Δήμητρα κατάλαβε ότι η κόρη της εξαφανίστηκε, η καρδιά της ράγισε από τη λύπη. Για να πιέσει τους υπόλοιπους θεούς να βρουν την Περσεφόνη, σταμάτησε να φροντίζει τη γη: τα λουλούδια μαράθηκαν, τα δέντρα σταμάτησαν να βγάζουν καρπούς και η γη έγινε εντελώς άγονη! Οι άνθρωποι άρχισαν να υποφέρουν από μεγάλη πείνα και αρρώστιες.

Βλέποντας την καταστροφή, ο Δίας αποφάσισε να παρέμβει. Ανάγκασε τον Πλούτωνα να κάνει έναν συμβιβασμό: η Περσεφόνη θα μοίραζε τον χρόνο της ανάμεσα στον Κάτω Κόσμο και τη μητέρα της. Από τότε, η διάθεση της θεάς Δήμητρας αλλάζει τον κόσμο γύρω μας:

• Άνοιξη & Καλοκαίρι: Όταν η Περσεφόνη ανεβαίνει στη γη και αγκαλιάζει τη μητέρα της, η Δήμητρα πλημμυρίζει από χαρά! Η γη γεμίζει λουλούδια, τα δέντρα βγάζουν φρούτα και ο ήλιος λάμπει.
• Φθινόπωρο & Χειμώνα: Όταν έρχεται η ώρα να επιστρέψει η Περσεφόνη στον Άδη, η Δήμητρα στεναχωριέται ξανά. Τα φύλλα κιτρινίζουν, τα φυτά “κοιμούνται” και κάνει κρύο.

Η Αφροδίτη ήταν η θεά της ομορφιάς και του έρωτα. Ήταν κότη του Δία και της Διώνης, και σύζυγος του θεού Ηφαίστου. Ο μύθος λέει ότι γεννήθηκε στις ακτές της Κύπρου. Από εκεί, ο γλυκός άνεμος Ζέφυρος την έσπρωξε απαλά πάνω στη θάλασσα μέσα σε ένα λαμπερό κοχύλι. Όταν έφτασε στη στεριά, την υποδέχτηκαν οι Ώρες (οι θεότητες των εποχών), οι οποίες την έντυσαν με τα πιο ωραία ρούχα, τη στόλισαν με κοσμήματα και την ανέβασαν στον Όλυμπο.

Ο πιο γνωστός μύθος της Αφροδίτης είναι αυτός που προκάλεσε τον περίφημο Τρωικό Πόλεμο! Όλα ξεκίνησαν όταν τρεις μεγάλες θεές, η Αθηνά, η Ήρα και η Αφροδίτη, άρχισαν να τσακώνονται για το ποια ήταν η πιο όμορφη από όλες. Για να λύσουν τη διαφορά τους, χρειάζονταν έναν κριτή. Διάλεξαν λοιπόν τον Πάρη, ένα νεαρό βασιλόπουλο της Τροίας που εκείνον τον καιρό έβοσκε τα πρόβατα του πατέρα του πάνω στο όρος Ίδη. Για να τον πείσουν, οι θεές άρχισαν να του υπόσχονται μεγάλα δώρα. Όμως η Αφροδίτη έκανε την πιο δελεαστική υπόσχεση. Του υποσχέθηκε να του δώσει για γυναίκα του την πιο ωραία γυναίκα σε ολόκληρο τον κόσμο, την Ωραία Ελένη, η οποία ήταν παντρεμένη με τον βασιλιά της Σπάρτης, τον Μενέλαο). Ο Πάρης ενθουσιάστηκε και έδωσε το βραβείο της ομορφιάς στην Αφροδίτη.

Με τη βοήθεια της θεάς, ο Πάρης ταξίδεψε στην Σπάρτη και έκλεψε την Ωραία Ελένη για να την πάει στην Τροία. Η αρπαγή αυτή θύμωσε τόσο πολύ τους Έλληνες, που μαζεύτηκαν όλοι μαζί, μπήκαν στα καράβια τους και ξεκίνησαν τον Τρωικό Πόλεμο!

Η Άρτεμις γεννήθηκε στο όμορφο νησί της Δήλου. Ήταν η δίδυμη αδερφή του θεού Απόλλωνα. Ενώ ο αδερφός της αγαπούσε το φως, τη μουσική και τον ήλιο, η Άρτεμις λάτρευε τη φύση. Βασίλευε ψηλά στα βουνά και στα πυκνά δάση, γεμάτη ενέργεια και ζωντάνια. Αν και ήταν μια δυναμική θεά, η Άρτεμις είχε μια πολύ γλυκιά πλευρά, ήταν η μεγάλη προστάτιδα των μικρών παιδιών, προσέχοντάς τα καθώς μεγάλωναν. Επίσης ήταν φύλακας όλων των ζώων, ειδικά των πιο μικρών και αδύναμων που ζούσαν στο δάσος.

Η αγαπημένη της ασχολία ήταν το κυνήγι. Όποτε περιπλανιόταν στα μονοπάτια του δάσους για τις περιπέτειες της, δεν ήταν ποτέ μόνη. Τη συνόδευαν πάντα οι αγαπημένες της Νύμφες (οι νεράιδες των δασών) και τα πιστά και γρήγορα κυνηγόσκυλά της, που δεν την άφηναν στιγμή από τα μάτια τους!

Ο Άρης ήταν ο θεός του πολέμου, γιος του Δία και της Ήρας. Στις μάχες προτιμούσε τις περισσότερες φορές να πολεμάει πεζός, πρόσωπο με πρόσωπο. Όταν όμως ήθελε να σκορπίσει τον τρόμο στους εχθρούς του, ανέβαινε στο εντυπωσιακό άρμα του, το οποίο έσερναν τέσσερα πανίσχυρα άλογα που έβγαζαν αληθινές φλόγες από τη μύτη τους.

Ο πιο γνωστός μύθος του Άρη έχει να κάνει με την ίδρυση μιας μεγάλης αρχαίας πόλης, της Θήβας. Ο βασιλιάς Κάδμος σκότωσε έναν φοβερό δράκοντα, που ήταν γιος του Άρη. Ο θεός θύμωσε τόσο πολύ που έκανε τον Κάδμο δούλο του. Για να τιμωρήσει τον Κάδμο, ο Άρης τον υποχρέωσε να φυτέψει τα δόντια του πεθαμένου δράκου στο χώμα. Μόλις τα έσπειρε, ξεφύτρωσαν αμέσως από τη γη άγριοι πολεμιστές. Ο Κάδμος, χρησιμοποιώντας το μυαλό του, έριξε πέτρες ανάμεσά τους. Εκείνοι νόμιζαν ότι χτυπούσαν ο ένας τον άλλον και άρχισαν να πολεμούν μεταξύ τους και αλληλοεξοντώθηκαν. Επιβίωσαν μόνο πέντε πολεμιστές, οι οποίοι βοήθησαν τον Κάδμο να χτίσει τη Θήβα και έγιναν οι πρώτοι της πολίτες.

Στο τέλος ο Άρης ηρέμησε και συγχώρεσε τον Κάδμο Μάλιστα, για να σφραγίσουντη φιλία τους, ο Άρης του έδωσε για γυναίκα του την κόρη του, την Αρμονία, την οποία είχε αποκτήσει με τη θεά Αφροδίτη.

Ο Απόλλωνας ήτν γιος του Δία και της Λητούς, καθώς και δίδυμος αδερφός της θεάς Αρτέμιδος. Ήταν ο αγαπημένος θεός του φωτός και της μουσικής, φέρνοντας πάντα χαρά, αρμονία και ζεστασιά στους ανθρώπους. Όταν η μητέρα του, η Λητώ, ήταν έτοιμη να γεννήσει, αντιμετώπισε ένα μεγάλο πρόβλημα: όλοι την έδιωχναν επειδή φοβόντουσαν τον θυμό της βασίλισσας Ήρας. Μόνο ένα μικρό, περιπλανώμενο νησάκι στη θάλασσα,η Ορτυγία, τόλμησε να τη δεχτεί. Μόλις γεννήθηκε ο Απόλλωνας, για να ευχαριστήσει το νησί που τους έσωσε, το στερέωσε σταθερά στο κέντρο του Αιγαίου Πελάγους και του έδωσε το όνομα “Δήλος”, που σημαίνει “φανερή και λαμπερή”.

Ο σπουδαίος τόπος όπου λάτρευαν τον Απόλλωνα ήταν το περίφημο Μαντείο των Δελφών, ψηλά στον Παρνασσό. Όμως , εκείνη η περιοχή προστατευόταν από ένα φοβερό και τρομακτικό τέρας, έναν τεράστιο δράκοντα-φίδι που λεγόταν Πύθωνας. Ο Απόλλωνας πάλεψε μαζί του, τον νίκησε με τα χρυσά του βέλη και απελευθέρωσε τους Δελφούς. Από τότε οι αρχαίοι Έλληνες άρχισαν να τον λατρεύουν και ως θεό της μαντικής τέχνης (δηλαδή της πρόβλεψης του μέλλοντος). Η πρωθέρεια του Μαντείου, που έδινε τους χρησμούς στους ανθρώπους, ονομάστηκε Πυθεία προς τιμήν αυτής της νίκης.

Η Ήρα ήταν κόρη του Κρόνου και της Ρέας. Ήταν η θεά των ουρανών αλλά και η μεγάλη προστάτιδα του γάμου και της οικογένειας. Ως βασίλισσα του Ολύμπου, η εμφάνισή της ήταν πάντα εντυπωσιακή, καθώς φορούσε στο κεφάλι ένα εντυπωσιακό διάδημα που της χάριζε μοναδική αριστοκρατικότητα, στα χέρια της κρατούσε ένα σκήπτρο (σύμβολο της μεγάλης της εξουσίας) και ένα ρόδι (σύμβολο γονιμότητας και ζωής).

Όλοι οι μύθοι της Ήρας συνδέονται με τον σύζυγό της, τον Δία. Για να καταφέρει όμως ο βασιλιάς των θεών να την κερδίσει, δυσκολεύτηκε πολυ. Χρειάστηκε να σκαρφιστεί ένα έξυπνο κόλπο, μεταμορφώθηκε σε έναν μικρό ταλαιπωρημένο κούκο (πουλί) και έπεσε στα πόδια της. Η Ήρα, βλέποντας το αβοήθητο    πουλάκι, το σπλαχνίστηκε και το σήκωσε από το χώμα για να το ζεστάνει. Εκείνη ακριβώς την στιγμή, ο Δίας πήρε ξανά την πραγματική του μορφή. Της ζήτησε να παντρευτούν, την έκανε γυναίκα του και την ανέβασε στον θρόνο, ως βασίλισσα ολόληρου του κόσμου.